Sunday, July 24, 2016

சமூக மாற்றம்



ட்ரவுசர் போட்டுக் கொண்டு சுற்றிக் கொண்டிருந்த பள்ளிக்கு காலங்களில், சனி ஞாயிறு விடுமுறைகளில் நாம் ஓணான் பிடித்திருப்போம். பெரிய மஞ்சனத்திக் கம்பை எடுத்து, அதன் நுனியில் சுருக்குப் போட்ட நரம்பைக் கட்டி வைத்துக் கொள்வோம்.
ஓணான் கண்ணில் பட்டுவிட்டால், பூவினும் மென்மையாக அக்கம்பை நீட்டி, அதன் கழுத்தில் சுருக்கை நுழைத்து வெடுக்கென இழுத்ததும் ஓணான் மாட்டிக் கொள்ளும். அதன்பின்னர் அது படும் பாட்டை சொல்லி மாளாது.
மிளகாய்ப் பொடி, மூக்குப்பொடி இப்படி ஏதேனும் ஒன்றை அதன் மீது தூவும்போது கண்களில் பட்டு, எரிச்சல் தாங்காமல் துடிக்கும். அதனைப் பார்க்கும் நாம், "ஹேய்.. சூப்பரா டான்ஸ் ஆடுது" என சந்தோசத்தில் கைதட்டி மகிழ்வோம்.
புளியமரத்தில் அணில்கள் சுற்றிச் சுற்றி விளையாடும். நரம்புக் கயிற்றில் நிறைய சுருக்குகள் செய்து, புளியமரத்தின் மேல் சுற்றிலும் கட்டிவிட்டு, சுருக்குகள் இருக்கும் இடத்திலெல்லாம் சிறிது கம்மஞ் சோற்றை வைத்துவிட்டால் போதும். அணில்கள் சோற்றைத் திங்க மெதுவாக வரும். வரும்போதோ திண்றுவிட்டுச் செல்லும்போதோ எப்படியும் நாலைந்து மாட்டிக் கொள்ளும்.
அதனைப் பிடித்து, பிளேடால் அறுத்து தோல், குடலை நீக்கி, உப்பு வைத்து தீயில் சுட்டு ஆளுக்கு கொஞ்சம் தின்ற அனுபவமும் உண்டு.
இப்படி இருந்தது நம் பால்யகால விளையாட்டுக்கள் / கொடூரங்கள். இன்று காலை பாலிமர் தொலைக்காட்சி பார்த்தபோது, சிறுவர்கள் சிலர் தீயை மூட்டி விளையாடுகிறார்கள். அத்தீயில் ஒரு நாய்க்குட்டியைத் தூக்கிப் போடுகிறார்கள். அது கீச் கீச் எனக் கத்திக் கொண்டே எரிந்து சாம்பலாகிறது.
காலமாற்றம் நம் சமூகத்தை எங்கோ கொண்டு சென்றிருக்கிறது. அடுத்தவன் உடம்பிலிருந்து தெறிக்கும் இரத்தம் நமக்கு எந்தவித படபடப்பையும் இப்போது கொடுப்பதில்லை. அது இரத்தம் அவ்வளவே என எளிதில் நம்மால் கடந்துவிட முடிகிறது.
சுமார் இருபது இருபத்தைந்து ஆண்டுகளில் ஏற்பட்டிருக்கும் சமூக மாற்றமே இப்படி என்றால், அடுத்த இருபத்தைந்து ஆண்டுகளில் சமூக மாற்றம் எப்படி இருக்கும் என்று நினைத்துப் பார்க்கவே பயமாக இருக்கிறது.

Wednesday, July 20, 2016

ஒரு கொலை இரு கொலையாளி


ஒரு கொலை செய்தல்
அவ்வளவு எளிது.
அக்கொலையைப்
பார்த்தும் பாராததுபோல்
கடப்பது அதனைவிட எளிது.

கொலைக் கத்தியின் கூர்நுனி
தன் வயிற்றையும் கிழித்துவிடும்
என்கிற பயத்தைவிடவும்
இந்த ரயிலை விட்டுவிட்டால்
அலுவலகத்திற்கு அரைமணிநேரம்
தாமதமாகிவிடுமே என்கிற
பயத்தை நினைக்கும்போது
பார்த்தும் பாராததுபோல்
கடப்பது அதனைவிட எளிதே.


- உழவன்

Monday, July 18, 2016

பிரியாணி

பிரியாணியில் இத்தனை வகையா
என்று நான் அறிந்திருக்கவில்லை
பிரியாணிக்கென பிரத்யேகமான 
அரிசிகள் இருப்பதும் தெரியாது
அரிசியை வீட்டில் எப்படிச்
சமைப்பார்களோ அப்படித்தான்
பிரியாணியையும் சமைப்பார்கள் என
நினைத்திருந்த எனக்கு
பிரியாணி சமைப்பதிலும்
பல முறைகள் இருப்பது தெரியாது.
அழுது அடம்பிடித்த பின்
சுப்பம்மா பாட்டி வாங்கிக் கொடுத்த
முதல் பொட்டலத்தை
பிரியாணி என்று மட்டுமே
அறிந்துவைத்திருந்தேன்.
- உழவன்

Saturday, July 9, 2016

வரிசையும் வாழ்க்கையும்

நாம் படிக்க நினைக்கும் புத்தகம் தடிமனாக இருந்தால், அதனைப் பார்த்த உடனே நமக்கு ஒரு சலிப்பு வரும். "எப்படா இதை படிச்சு முடிக்கிறது" என்று. ஆரம்பித்துவிட்டால் முடித்துவிடலாம். அதுபோலதான் வங்கி, டிக்கெட் கவுண்டர் போன்ற இடங்களுக்குச் செல்லும்போது, வரிசை மிகப் பெரியதாக இருந்தால், உடனே நமக்கு ஒரு சலிப்பு ஏற்படும். "இவ்வளவு பேருக்குப் பின்னால நின்னு நாம எப்ப டிக்கெட் எடுக்குறது" என்கிற எண்ணம் வரும்.

கடந்த சனிக்கிழமை வீட்டில் உலாத்திக் கொண்டிருக்கும்போது, தெரியாத்தனமா "சே.. லீவுனாலே போரடிக்குது; ஒரு வேலையும் இல்லாம" என்று சொல்லிவிட்டேன். சனிக்கிழமையாதலால் சனிபகவான் நாவில் குடியிருந்திருக்கிறார் போல. உடனே சுதாரித்த வீட்டம்மணி, "ரேஷன் கடைக்குப் போய் சீனி வாங்கிவிட்டு வாங்க" என்று பணித்தாள்.

அங்கு போனால் மிக நீண்ட வரிசை. பார்த்தவுடன் எனக்கும் என்னடா இது இவ்வளவு கூட்டமா இருக்கே என்றுதான் தோன்றியது. இதைக் காரணமாக சொல்லி, வீட்டிற்கு திரும்ப செல்லமுடியாது என்பதும், அப்படிச் சென்றால் என்ன நடக்கும் என்பதையும் நீங்கள் யூகித்திருக்கக் கூடும்.

"சரி..வரிசையிலேயே நிற்போம்" என்று முடிவெடுத்து நின்றேன். சிறிது நேரத்திலேயே எனக்குப் பின்னால் நிறையே பேர் நிற்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். அதில் பெரும்பாலானோர் என்னைப்போன்ற குடும்பத் தலைவன்கள். ரேஷன் கார்டில் மட்டுமாவது நாம் "குடும்பத் தலைவன்"களாக இருக்கிறோம் என்று பெருமைப்பட்டுக் கொள்வதில் பலருக்கு ஒரு மன ஆறுதல். இரண்டு கிலோ சீனி வாங்க ஒரு மணிநேரத்திற்கும் மேலாக வரிசையில் நின்று வாங்கிக் கொண்டு, ஏதோ நம் குடும்பத்திற்காக சாதித்தவன் போல வீட்டிற்குச் சென்றேன். வீட்டில் "ரெண்டு கிலோ கோதுமையும் சேர்த்து வாங்கியிருக்கலாம்ல; இதெல்லாம் சொல்லவா செய்யணும்" என்கிற கேள்வியை எதிர்கொண்ட கொடுமை எனக்கு வாய்க்கவா வேண்டும்.

நீண்ட வரிசையில் நாம் காத்துக் கிடக்க நேரிடும் போது, நமக்குத் பின்னால் நிற்பவர்களை பார்த்த பின், நமக்கு ஒரு நிம்மதி கிடைக்கும். வரிசையில் நிற்பதற்கு முன்னால், "நிற்கவா வேண்டாமா" எனத் தயங்கிய மனம் இப்போது வரிசையை விட்டு வெளியேறாது. அந்த இடம் கிடைத்ததிற்காக மகிழும்; நிம்மதி கொள்ளும்.

அதுபோல தான் வாழ்க்கையும். 

Wednesday, April 20, 2016

தேர்தல் பரப்புரை




தேர்தல் பரப்புரைகளை எப்போது பார்த்தாலும், எனக்கு பழைய ஞாபகம் வந்துவிடும். 1996 சட்டமன்றத் தேர்தலில் எங்கள் விளாத்திகுளம் தொகுதிக்கு கிராமம் கிராமமாகச் சென்று பரப்புரை செய்தேன்.

தேர்தல் பரப்புரையில் நான் ஈடுபட்டது ஒரு விபத்து போலதான் நடந்தது. பரப்புரை யென்றால் ஏதோ கட்சித் தலைமை போல பேசுவது அல்ல. ஊர் ஊராகத் தெருத் தெருவாக ஆட்டோ, வேன், ஜீப் என ஏதாவதொரு வாகனத்தில் அமர்ந்து கொண்டு, மைக்கில் "போடுங்கம்மா ஒட்டு... தாய்மார்களின் சின்னம்.. விவசாயிகளின் சின்னம்.. ஏழைகளின் சின்னம்..." இப்படி சொல்லிக் கொண்டே போவதுதான்.

திமுக மற்றும் அதிமுக இரண்டு கட்சிகளுக்குமே இதற்கு ஆட்கள் தேவைப்பட்டார்கள். தெரிந்தவர் ஒருவர் மூலமாக எனக்கு அழைப்பு வந்தபோது, " சம்பளம் தந்தா நான் வருகிறேன்; சும்மாவெல்லாம் எந்தக் கட்சிக்கும் என்னால் வரமுடியாது" என்றேன். சம்பளமும் உண்டு; சாப்பாடும் உண்டு. அதிமுக வுக்கு பிரச்சாரம் பண்ணு என்றார். நானும் சரி என்று சொல்லிவிட்டேன்.

முதல்நாள் ஒரு ஆட்டோவில் விளாத்திகுளம் ஊருக்குள் சுற்றியதாக ஞாபகம். வழக்கமான போடுங்கம்மா ஓட்டு.. என்கிற சம்பிரதாயத்துக்கு மாற்றாக நான் வேறு எதோ பேசியிருக்கிறேன் போல. அந்தப் பகுதி மக்களின் பிரச்சனை; வேட்பாளருக்கும் தொகுதிக்கும் உள்ள தொடர்பு.. இப்படி ஏதோ எனக்குத் தெரிந்ததைப் பேசிய விஷயம், வேட்பாளராக நின்ற என்.கே.பெருமாள் அவர்களுக்கு போயுள்ளது. உடனே அவர் "நாளையிலிருந்து அந்தப் பையனை நம்மளோடு வரச்சொல்" எனச் சொல்லியிருக்கிறார். அவ்வளவுதான். அடுத்த நாளிலிருந்து இறுதிவரை அவரோடுதான் பயணம். அவரின் வாகனம் முன்னாள் நம் வாகனம் செல்லும். மைக்கைப் பிடித்து பேசிக்கொண்டே செல்ல வேண்டியதுதான்.

காலையில் எட்டு மணிவாக்கில் கட்சி அலுவலகம் செல்லே வேண்டியது. அருகிலுல்ள்ள ஓட்டலில் டோக்கனைக் கொடுத்து சாப்பிட வேண்டியது. ஒவ்வொரு வேனிலும் இருக்கும் மைக் செட்டுகாரர் மற்றும் பேச்சாளர் இருவருக்கும் சம்பளம் கொடுப்பவர் வந்து அன்றைக்கான சம்பளத்தைக் கொடுப்பார். வாங்கிக்கொண்டு ஒவ்வொரு வாகனமும் அவர்களுக்கென ஒதுக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்கு சென்று கொண்டேயிருக்கும். வேட்பாளர் வர எப்படியும் பத்து பதினோரு மணியாகும். அதுவரை நான் கட்சி அலுவலகத்தில் இருக்கும் செய்தித் தாள்களைப் புரட்டிக்கொண்டும், அங்கிருக்கும் கட்சிக்காரர்களிடம் பேசிக்கொண்டும் இருப்பேன். வேட்பாளர் வந்தவுடன் கிளம்பினால், இரவு வருவதற்கு பத்து மணிக்கு மேலாகிவிடும்.

இந்தத் தேர்தலில்தான் வைகோவும் போட்டியிடுகிறார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. பரப்புரையின்போது நாங்கள் பேசியவைகளில் சில தேர்தல்களம் சிறப்புப் பகுதியிலெல்லாம் வந்திருந்தாக கட்சி அலுவலகத்தில் சொல்லிக்கொள்வார்கள்.

இப்படிப் போய்க்கொண்டிருந்த பரப்புரையில் எனக்கு சிறு மனப் பிரச்சனை வந்தது. ஒவ்வொரு ஊருக்குள்ளும் செல்லும்போது, அந்த ஊரின் பெரும்பான்மை சாதி மக்கள் யார் எனத் தெரிந்துகொண்டு, அவர்களுக்கு ஏற்றாற்போல் சாதிய உணர்வைத் தூண்டி, அவர்களின் வாக்குகளைப் பெரும் வகையும் என் பேச்சு இருக்கவேண்டும் என்பதுதான் அது. இந்த வேலையை ராஜினாமா செய்துவிடலாமா என்று கூட யோசித்திருக்கிறேன்.

இந்தத் தேர்தலில்தான் நான் முதல்முறை வாக்காளன். அப்போதெல்லாம் இது ஏன் என்று புரியவில்லை. அதற்குப் பின்னர்தான் எல்லாக் கட்சிகளுமே சாதி அடிப்படையில்தான் வேட்பாளரையே நிறுத்துகிறது என்பது தெரிந்த்து. சாதிக்கும் ஓட்டுக்கும் உள்ள தொடர்பு தெரிந்தது.

பிரச்சாரத்தின் போது, ஒருமுறை ஒரு கோவிலில் சோளி போட்டுப் பார்த்ததாகக் கூட ஞாபகம். வெற்றி நிச்சயம் என்றுதான் சோளியும் சொன்னது.

முடிவில், திமுக வேட்பாளர் ரவிசங்கர், வைகோவைவிட சுமார் 600 வாக்குகள் அதிகம் பெற்று வெற்றிபெற்றார். அதிமுகவிற்கு மூன்றாம் இடமே கிடைத்தது.

இந்த 2016 தேர்தலில், வைகோ கோவில்பட்டியில் நிற்கிறார். என்னைப் பொருத்தவரையில் விளாத்திகுளத்திற்கும், கோவில்பட்டிக்கும் பெரிய வித்தியாசமெல்லாம் இருக்கப் போவதில்லை. சாதியை நம்பித்தான் நிற்கிறார். முடிவு எப்படி இருக்கப் போகிறது எனப் பார்க்கலாம்.