Tuesday, May 30, 2017

நினைவுகள்

இருபது ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன. நேற்றுதான் மஞ்சள் பையைத் தூக்கிக்கொண்டு சென்னைக்கு வேலைதேடிச் சென்றதுபோல் உள்ளது. 1997 மே மாதம் 24 ம் தேதி சென்னைக்கு கிளம்பியதாக ஞாபகம். 26 ம் தேதி இன்டர்வியூ க்குப் போய், 27 ம் தேதியிலிருந்து வேலைக்குச் சென்றிருப்பேன் என எண்ணுகிறேன். 1200 ரூபாய் என் முதல் மாதச் சம்பளம்.

எனக்கு முதன்முதலாக வேலை கொடுத்த UCS நிறுவனத்தையும், என்னை சிபாரிசு செய்த கருப்பசாமி அண்ணனையும் Ashwin Raju இன்றும் நன்றியுணர்வோடு நினைத்துப் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.

இந்த இருப்பது ஆண்டுகளில் மூன்று நிறுவனங்கள் மட்டுமே மாறி, இப்போது நான்காவது நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். எந்த நிறுவனத்தோடும் முரண்பட்டு, சண்டைபோட்டு மனக் கசப்போடு வந்ததில்லை. எல்லோரும் வாழ்த்தியே வழியனுப்பி வைத்துள்ளார்கள்.

இந்த என் குறுகிய வரலாற்றில் ஒரேயொரு நிறுவனத்தைக் கணக்கிலேயே எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. அது என் மூன்றாவது நிறுவனமாக இருந்திருக்கவேண்டும். ஒரேயொரு நாள் மட்டுமே வேலை பார்த்ததால் அதனைக் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. காலையில் வேலைக்குச் சென்றுவிட்டு மாலை வீடு திரும்பும்போதே, இது நமக்கு செட் ஆகாது என முடிவெடுத்து விட்டேன். ஏதோ குருட்டுப் போக்கில் எடுத்த முடிவு அது. அதுதான் என் வாழ்வில் முக்கிய முடிவாகவும், நல்ல முடிவாகவும் அமைந்தது.

இடையில் ஜெயா டிவியில் பகுதிநேர      செய்தி வாசிப்பாளனாக பணியாற்றியது ஒரு நினைவாக மட்டுமே இப்போது இருக்கிறது. மொபைல் போன் இல்லாத காலம் அது. ஒரு போட்டோ, வீடியோ என எதுவுமே இல்லாதது மட்டுமே ஒரு குறையாகத் தெரிகிறது.

சென்னையிலிருந்து கோவைக்கு குடிபெயர்வேன் என நினைத்துப் பார்த்தது கூட இல்லை. ஆனால் இமைப் பொழுதில் அது நடந்துவிட்டது. ஐந்தாண்டுகள் ஓடிவிட்டன. ஓடட்டும் வாழ்க்கை அதன்போக்கில் ஓடட்டும். அதன்போக்கிலேயே வாழ்வையும் கொண்டாடுவோம்.

முதல் அலுவலகத்தில் பணிபுரிந்தபோது எடுத்த படமும், இப்போது பணிபுரியும் அலுவலகத்தில் எடுத்த படமுமே இவைகள்.

#நினைவுகள்

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=1444039035652212&id=100001383893870


இங்கிலாந்து பயணம் - 5

கோடையே வா வா...

கழுத்து முதல் கால் வரை உடல் முழுவதும் மறைத்து ஆடை அணிந்து வந்த வெள்ளைக்காரர்கள் இப்போது ஆடையின் அளவைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைக்கத் தொடங்கியுள்ளனர். ஷூக்கள் இல்லாத கால்களையே பார்க்க முடியாமல் இருந்தது. இப்போது பெண்களிடம் விதவிதமான மாடர்ன் செப்பல்களைப் பார்க்க முடிகிறது. ஆம். கோடை துவங்கிவிட்டது. கோடை துவங்கியதின் மகிழ்ச்சியை இவர்களின் முகத்தில் காணமுடிகிறது.

ஆண்டின் பெரும்பாலான நாட்களில் குளிர் நிலவும் நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள்தான் உடம்பில்   விதவிதமான டிசைன்களை  பச்சை குத்திக்கொள்கிறார்கள். சூரிய ஒளிக்காக ஏங்கும் இவர்கள், கோடை வர ஆரம்பித்த உடன், சூரியக் குளியலுக்காக ஆடைகளைக் குறைத்துக் கொள்கிறார்கள். இதில் ஆண் பெண் என்கிற வேறுபாடே இல்லை. அப்படி வெளிக்காட்டும் உடல் அழகாகத் தெரியத்தான் நாம் நினைத்துக் கூடப் பார்க்காத இடத்திலெல்லாம் டாட்டூக்களை வரைந்து கொள்கிறார்கள். இந்த டாட்டூக்களை  காட்டுவதற்காகவே பெண்கள் குட்டைப் பாவாடை அணிவார்கள் போலும்.

ஜூலை மற்றும் ஆகஸ்ட்டுதான் இங்கு பள்ளிகளுக்கு கோடை விடுமுறை. குளிருக்கான பிரத்யேக ஆடைகள் இல்லாமல் நம்மூர் குழந்தைகளைப்போன்று ஆடையணிந்து பள்ளிக்குச் செல்கிறார்கள்.

அதிகாலை நான்கரைக்கெல்லாம் சூரியன் வந்துவிடுகிறான். இரவு சுமார் ஒன்பதுமணி வரை மக்களை மகிழ்விக்கிறான். சூரியனைப் பார்த்து நேரம் சொல்வதெல்லாம் இங்கு ஆகாது. காரின் மேல்பகுதியைத் திறந்துவிட்டு ஜாலியாகக்  காரில் செல்கிறார்கள்.

இங்கு ஆண்கள், பெண்கள் என எல்லோரும் மது அருந்துவதற்கு காரணம் குளிர்தான். இவர்களும் இதைத்தான் சொல்கிறார்கள். அப்படியெனில் இந்தக் கோடைகாலத்தில் மது விற்பனை குறைந்துவிடுமா?. நிச்சயம் இருக்காது என்றே தோன்றுகிறது. நம்மூரில் "இந்த வெயிலுக்கு ஜில்லுனு ஒரு பியர் அடிச்சா நல்லாருக்கும்" என்று சொல்லிக் குடிக்கிறார்கள். இவர்கள் குளிருக்காக பியர் குடிக்கிறேன் என்கிறார்கள். அப்படியெனில் பியர் எந்த சீதோஷண நிலைக்குக் குடிப்பது? குளிருக்கா இல்லை வெயிலுக்கா?.

சமீபத்தில் வாட்டர் தீம் பார்க் சென்றிருந்தேன். முழுக்க முழுக்க தண்ணீருக்குள் சறுக்கி விளையாடும் விளையாட்டுகள். ஒரு முக்கியமான விஷயம் என்னவெனில் அங்கு போட்டோ எடுக்க அனுமதியே இல்லை. இந்த ஊரிலும் இப்படியா என ஆச்சரியமாகப் பட்டது. குளிர் இருந்த சமயத்திலேயே கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது. இனி கேட்கவா வேண்டும். கூட்டம் கூட்டமாகப் படையெடுப்பார்கள். கோடையே வா..வா.. கொண்டாடுவோம் வா..வா..

பின்குறிப்பு: இப்பதிவில் இணைத்துள்ள இப்படம் இணையத்தில் இருந்து இறக்குமதி செய்தது. இதுபோன்ற படங்களை இங்கு தாராளமாக எடுக்கமுடியும் என்றபோதிலும் நாகரிகம் கருதி எடுக்கவில்லை.

#இங்கிலாந்து_பயணம் #UK_Trip

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=1440176172705165&id=100001383893870

Thursday, May 18, 2017

இங்கிலாந்து பயணம் - 4

வெயில் கொளுத்துகிறது. அனல் காற்று முகத்தை முட்டை போல் வேகவைக்கிறது. சமீப தினங்களில் இப்படிப்பட்ட வாக்கியங்களைத்தான் அதிகமாகப் படிக்க முடிந்தது. வெயிலே இல்லாத குளிர் பிரதேசமான கிரேட் பிரிட்டனுக்கு வந்து இருபது நாட்கள் ஆகின்றன. இருந்தபோதும் நம்மூர் வெயிலின் அளவை தினமும் கேட்கும்போது கொஞ்சம் மனதுக்கு வருத்தமாகத்தான் இருக்கும். அதுவும் நேற்று சென்னையில் இதுவரை இல்லாத அளவிற்கு வெயில் இருந்தது என்கிற செய்தி கவலைக்குரியதாக இருந்தது.

நான் தங்கியிருக்கும் சர்வீஸ் அப்பார்ட்மெண்டின் வரவேற்பறையில் இருந்த பெண்ணிடம், வெயிலைப் பற்றிப் பேசியபோது வெயில் எப்போது வரும் எனக் காத்துக் கொண்டிருப்பதாகச் சொன்னார். நம்மூர் வெயிலின் வெப்ப அளவைச் சொன்னபோது "ஓ .. இவ்வளவா, நான் எரிந்து விடுவேன்" என்றார் .

கடந்த பிப்ரவரி மாதம் எங்கள் கோவை அலுவலக்கத்திற்கு  இங்கிருந்து சக ஊழியர் ஒருவர் வந்தார். மதிய உணவுக்குப்பின் வெளியே வந்து புல் தரையில் நின்று பேசிக்கொண்டிருப்போம். இவரால் பத்து நிமிடம் கூட நிற்க முடியாது. வியர்த்து சட்டை ஈரமாக ஆரம்பிக்கும். "நின்றது போதும்; வாங்க போகலாம்" என்பார்.

வெயிலோ மழையோ குளிரோ. இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் இருக்கும் ஒவ்வொருவரும் அதன் மீது ஒவ்வொரு கருத்து வைத்திருக்கிறார்கள். அதுதானே இயற்கை. தமிழகம் முழுக்க பல பகுதிகளில் மழை என்கிற செய்தியை நேற்று இரவு படித்தபோது மனம் கொஞ்சம் குளிர்ந்தது .

Monday, May 8, 2017

இங்கிலாந்து பயணம் - 3

மதிய உணவிற்குப் பின், அலுவலகத்தை விட்டு வெளியே வந்து நண்பர்களோடு பேசிக்கொண்டிருப்போம். புகை பிடிக்கும் பழக்கம் இருப்பவர்கள் புகைத்துக் கொண்டிருப்பார்கள். இந்த அரை மணி நேரத்தில் தெர்மோகோல் முதல் அனைத்து விஷயங்களும் பேசப்பட்டிருக்கும்.

ஆனால் UK அலுவலகம் அலுவலகம் வந்தபின்பு மதிய உணவுக்குப்பின் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் இருந்தேன். சாப்பிட்டு முடித்த பின் நேராக இருக்கைக்கே சென்றுவிடுவது. ஆனால் இங்கு இருக்கும் சக ஊழியர்கள் மதிய உணவை விரைவாக முடித்துவிட்டு, நண்பர்களோடு குழுக் குழுவாக சுமார் அரை மணி நேரம் நடைப் பயிற்சி மேற்கொள்கிறார்கள் என்பது தெரிந்தது. இப்போது நானும் என்னோடு வந்த சக நண்பர்களும் அவர்களோடு சேர்ந்து கொண்டோம்.

அப்பாதை ஒரு சிறிய கால்வாயை ஒட்டி மரம் செடி கொடிகளுக்கு நடுவே செல்கிறது. வெயில் இங்கு சுத்தமாக இல்லாததால் ஜெர்கின் அணிந்து கொண்டு சிறு குளிரில் இரு உள்ளங்கைகளையும் தேய்த்துக் கொண்டே நடப்பது அருமையாக இருக்கிறது.

அந்தக் கால்வாயில் நீர் நிறைந்திருக்கிறது. சில படகுகள் காணப்பட்டன. இக்கால்வாய் பற்றிய கதையை சக ஊழியர் ரிச்சர்ட்டிடம் கேட்டபோது, சுமார் நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் போக்குவரத்து வசதிக்காக இக்கால்வாயை ஏற்படுத்தினார்களாம். இப்போது சாலை மற்றும் ரயில் போக்குவரத்து இங்கு வந்துவிட்டதால் இப்போது இக்கால்வாயை போக்குவரத்திற்கு பயன்படுத்துவது இல்லையாம்.

மாறாக படகு சவாரிக்காக இப்போது பயன்படுத்தப் படுகிறதாம். இந்தப் படகை வாடகைக்கு எடுத்து இரவில் கூட தாங்கிக்கொள்ளலாம் என்றார் . இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரும் கால்வாய் கழிவு நீர் கலக்காமல் அப்படியே இருக்குறது என்பது கூவத்தைக் கொண்ட நமக்கு ஆச்சரியத்தையே ஏற்படுத்துகிறது.

செல்லும் வழியில் இருந்த ஆப்பிள் மரத்தையும், செர்ரி மரத்தையும் காட்டினார்கள். ஆப்பிள் இப்போதுதான் பூக்கத் தொடங்கியுள்ளது. மரம் முழுக்க பூக்கள். செர்ரியில் காய்கள் காய்கள் காய்த்துத் தொங்குகின்றன. இனி தினமும் இப்பாதையில் அரைமணி நேரம் நடைப்பயிற்சிதான்.

#இங்கிலாந்து_பயணம் #UK_Trip

06 May 2017

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=1422785854444197&id=100001383893870

இங்கிலாந்து_பயணம் - 2

பெண்கள் எவ்வளவு அழகாக ஒயின் குடிக்கிறார்கள். கண்ணாடிக் குவளையில் இருக்கும் ஒயினை உதட்டில் மட்டும் ஒற்றி எடுப்பது போல சொட்டுச் சொட்டாக சுவைக்கிறார்கள். மதுக் கடைகளே வேண்டாம் என, கடைகளை அடித்து நொறுக்கும் ஊரிலிருந்து வரும் நமக்கு இது கொஞ்சம் மாறுபட்டதாகத்தான் தெரிகிறது. இருந்தாலும் இம்மக்கள் குடிப்பதில் ஒரு ஒழுங்கைப் பார்க்க முடிகிறது.

மனைவியுடனோ இல்லை காதலியுடனோ ரயிலில் பயணம் செய்து கொண்டே இருவரும் பியரைப் பருகிக் கொண்டு பயணிக்கிறார்கள். பருகி முடித்த பின்பு, காலிக் குவளையை ரயிலில் இருக்கும் குப்பைத் தொட்டியில் போட்டுவிட்டுச் செல்கிறார்கள்.

கடந்த வாரம் நான் இருக்கும் லீட்ஸ் நகரத்தில் இருந்து விட்பி எனும் ஊருக்குச் சென்றேன். அது ஒரு சிறிய சுற்றுலா தளம். எல்லோரும் வந்து போகிற கடற்கரை குப்பைகளற்று குறிப்பாக காலி மதுக் குடுவைகளற்று இருக்கிறது.

நாம் ரயிலில் நண்பர்களோடு பயணிக்கும்போது என்னென்ன அலப்பறைகள் செய்வோமோ அதே அலப்பறைகளை இவர்களும் செய்கிறார்கள். சத்தமாகப் பாடுகிறார்கள். விசில் அடிக்கிறார்கள். விரல்களை வாயினுள் வைத்து விசில் அடிக்கும் பழக்கம் நம்மூரில் மட்டும்தான் இருக்கிறது என எண்ணியிருந்தேன். அப்படியில்லை போலும். உலகம் முழுக்க விசிலடிக்கும் பழக்கம் இருக்கும் போலும்.

ஒரு பத்துப் பதினைந்து பேர் மொத்தமாக ரயிலில் ஏறினார்கள். எல்லோரும் குடித்திருக்கிறார்கள் என்பது தெரிகிறது. பயணத்தின் போது கத்திக் கொண்டும் பாடிக் கொண்டும் கூச்சலிட்டுக் கொண்டும் வந்தார்கள். டிக்கெட் பரிசோதகர் கொஞ்சம் அமைதியாக வருமாறு அவ்வப்போது சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறார். இவர்கள் சாரி சாரி என்று சொல்லுவிட்டு, சில வினாடிகளிலேயே மீண்டும் அலப்பறைகளை ஆரம்பிக்கிறார்கள். இவர்கள் எல்லோரும் இளைஞர்கள் அல்ல. அனைவருமே கிட்டத்தட்ட நாற்பத்தைந்து ஐம்பது வயதுக்காரர்கள். வாழ்க்கையைக் கொண்டாடுகிறார்கள்.

#இங்கிலாந்து_பயணம் #UK_Trip

03 May 2017
https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=1420381281351321&id=100001383893870